autorka: Ljupka KOvačević

ODUPRI SE ZA KOTOR

U samoizolaciji sam , emigrirala u budućnost, sve što mi donosi politička svakodnevica je već viđeno a u prošlosti je nosilo dodatak „ne ponovilo se“. Ponavlja se. Drugačija je samo emocija. Umjesto bijesa koji je dobar za pokretanje akcije, rezignacija i praznina koja ne sluti ništa dobro.

Režim pobjeđuje u proizvodnji haosa. U nedostatku vizije I kreacije opozicija se hvata za jedinstvo, pa ni “iskustvo” ni tako često prozivana „mladost“ ne nalazi adekvatan odgovor . Režim, dugog trajanja, zasnovan na neznanju, neslobodi i eksploataciji učvršćen nacionalizmom i ratničkom psihologijom kao I geostrateškim projekcijama i senzacionalističkim medijima ubira svoje rezultate. Nedodirljivost postaje još nedodirljivija, prijetnje sve otvorenije, svakodnevica sve nebezbjednija

„ Odupri se“-poziv postaje sve neophodniji ali velika buka koja se pravi okolo prijeti da ga utihne. Građani nemaju vojsku zato što se brane nezavisnom mišlju, srcem i zajedništvom. Oni su opasni za sve vojske pa ih zbog toga stalno imenuju nečijom ekspoziturom. Obavezali su se da će misliti i govoriti još onda kada su ISTI ubijali gradove i ljude, stvarali vlastite posjede jednoumnika oduzimjući im sve što ih je činilo građanima/kama okupirajući ideju o EU i ljudskim pravima. Liderski scenario za ekološku državu bez misli o ekologiji i građansku državu bez građanske svijesti . Neodgovornot, korupcija i kriminal su najbolje prezentacije.

   Danas (30 godina kasnije) da nije protesta „Odupri se“ njihova misija bi bila savršeno ispunjena uz blagoslov Evropske birokratije I ostatka svijeta. Kome je stalo da zna da ni nakon 30 godina svakodnevne zloupotrebe prava, ekonomije, obrazovanja , zdravstva od strane režima ima još neko da se odupre?

Nikome. Uprkos tome malobrojni koji se odupiru su znakovi stvarnog poraza onih koji vuku konce. Glas nenasilja i slobode koji je pretekao, koji se ne da u „dvije kolone “ kako bi htjeli spoljašnji i unutrašnji analitičari i mešetari, još se čuje. Dvije kolone , lijeva i desna (Istok i Zapad) bez glasa građanskog, uprkos Ustavu. Neće moći. Mora se režimu priznati jedno : proizveo je  ubjeđenje kod velikog broja potlačenih da su dvije kolone neminovnost, da je nasilje jedini način otpora i da su nacionalističko- fašističke ideologije isplative u političkoj igrariji koja se zove „Sjaši Kurta da uzjaše Murta“.

Plašim se da ćemo takvoj igrariji ponovo prisustvovati. Teško je to zaustaviti. Između glasova populista i nacionalista uz gromoglasnu podršku neznavenih i zavisnih medija ne može se čuti glas slobodnih. Ipak, uprkos dugogodišnjem ispiranju mozga  I strahu još se neki usuđuju da sanjaju drugačije društvo. Onima koji sanjaju darujem feminističke principe:

-           Ne odustajemo od borbe za vlastitu viziju.

-          Izbjegavamo depolitizaciju.

-          Težimo promjene a ne pobjede ( ne uništavajmo protivnike već ih mijenjajmo)

-          Ostajemo u malim grupama usmjerene ka zajedničkim vizijama I vrijednostima.

-          Solidarišemo se sa slabijima I onima sa mojima dijelimo vrijednosti.

-          Podižemo svijest – pretvaramo lično nezadovoljstvo u klasnu svijest.

-          Prihvatamo različitosti i tražimo „najmanji zajednički sadržatelj“ – ne zahtijevamo jedinstvo.

-          Stvaramo probleme političkoj strukturi i patrijarhatu svjesnie svojih granica i ograničenja.

-          Imamo povjerenja u ljude.

Osjećam tišinu pred najavljenim burama istomišljenika na suprotnim stranama u borbi za vlast . Nadam se da neće pomutiti živote i vidike onima koji sanjaju bolje društvo , svjesni vlastite odgovornosti za sve što se dešava . Pišem za one koji će odbiti da budu poslušni I oduprijeti se.

PS. U Kotoru ubijaju ljude, ginu ljudi, širi se prljavi partijski veš, kolone kruzerista marširaju,kiša pada. Ko to u Kotoru plače? Građanstvo. Zidine se više ne mogu oduprijeti, mogu ljudi !

IMG-8f3d681e1e4b8f7c8d079bb44bdd5b3a-V.jpg18.maja u 18 sati u sali Rusko-Srpskog udruženja Sveti Đorđe održana je javna tribina i promocija knjige „Glas sa pločnika – borba majki sa troje i više djece protiv ukidanja ostvarenog prava „ (decembar 2016.-maj 2018.) Uvodničarke su bile: Maja Jovović (organizatorka protesta) Ervina Dabižinović i Ljupka Kovačević (aktivistkinje Anime). Prisustvovalo je 25 žena i 3 muškarca

Na Tribini se govorilo o značaju sjećanja i dokumentovanja pobune žena od strane samih žena za razumijevanje istorijskih i političkih dešavanja. Govorilo se o protestima ( još uvijek se dešavaju) kroz izazove na koje nailaze (antipropaganda od strane režima; ignorisanje od strane institucija); Izostanak podrške međunarodnih organizacija, opozicionih partija i civilnog društva, izostanak medijske podrške ) i kroz snagu koja ih održava (nezavisnost od političkih subjekata, solidarnost i pov jerenje). Učesnice su govrile o poziciji žena koje protestuju, motivima i namjeri da istraju u svojoj borbi.

Knjiga Glas sa pločnika je izdata krajem 2018. godine od strane Anime i uz podršku Žena u crnom Beograd. Autorka je Ljupka Kovačević. Svjedoči o protestima žena koji traju u kontinuitetu, najmanje jedanput mjesečno u Podgorici sa ciljem da se vrati zakonom ostvareno doživotno stečeno pravo (22 hiljade majki) a sadrži nekoliko cjelina:

-      Društveno-političko kontekst 2015-2018. godine

-      Reagovanje ŽNVO prije usvajanja i tokom sprovođenja zakona

-      Reagovanje ŽNVO i civilnih organizacija nakon ukidana zakona

-      Protesti – u ovom dijelu su nabrojani protesti neposredno prije ukidanja zakona(Bijelo Polje, Kolašin, Rožaje, Podgorica) i protesti nakon ukidanja zakona (7 dana danonoćni protesti u Podgorici, 11 dana štrajka glađu, 25 protesta u Podgorici i nekoliko u lokalnim sredinama Pljevlja, Bijelo Polje, Nikšić) i podrška štrajkovima od strane civilnog društva

-      Štrajk glađu je detaljnije opisan: stanje tokom štrajka i razgovor sa učesnicama štrajka dok je štraj trajao o: značaju naknade, razlozima za protest, reagovanju porodica, njihovim snagama, njihovim vrijednostima, porukama drugim ženama, o tome šta su naučile kroz taj jedanaestodnevni štrajk..

-      Kratke biografije učesnica

-      Pjesme koje su stvarale dvije učesnice tokom štrajka i protesta

-      Publikacija sadrži i kolumne aktivistkinja iz dnevnih novina „Vijesti“koje su se odnosile na proteste.

Konferencija "NISI SAMA" organizovana je 24 do 26 novembra 2017.u hotelu "Keto" u Podgorici. Cilj Konferencije je bio da se učesnice u projektu "Nisi sama- psihološka podrška ženama oboljelim od kancera reproduktivnih organa" u poznaju sa rezultatima jednogodišnjeg programa, da se osnaži zajednica i da napravi program za održivost daljeeg rada. Učesnice konferencije su bile: Prof dr Jelisava Kalezić( amandmanom na budzet obezbijedila sredstva za projekat), dr Nada Cicmil Sarić ( doktorka na Klinici za onkologiju) , dr Dragana Francisković( načelnica Odjeljenja za ginekologiju u bolnici u Kotoru), dr Larisa Redžepagić ( predstavnica Ministrstva zdravlja)  i učesnice i voditeljke programa.

Konferencija NISI SAMA Ljupka drži govorKonferencija NISI SAMA 2

autorka: Ervina Dabižinović

Ove sedmice neko nas je podsjetio tekstom na Lajku o kojoj smo učili da je poslata u svemir zarad našeg dobra. Drugu stranu priče nisu ispričali, jer nastavnici nisu o tome ni mislili, da je Lajka žrtvovana i u kojim uslovima je izdahnula. Koncept da smo mi vrsta koja ima pravo da maltertira  druge, a i sopstvenu, konstantno je upotrebljavan u istoriji civilizacije. Moć je nasušna potreba klase, rase roda. Naš odnos prema životinjama koje imamo kući, a posebno onim na ulici, svakodnevno dejstvuje u ratnim uslovima. Mi smo konstantno u ratu sa bićima oko nas koja nedužna obitavaju u uslovima koji nam rijetko padaju na pamet. 

Primjer progona sopstvene vrste vidljiv je na današnji dan kada se u Berlinu dogodila Kristalna noć 1938.  Nacisti su prognali jevrejske građane i građanke. Tako je obnarodovan zločin kojim će biti obilježen XX vijek. I tu nije kraj.  Organizovani zločini vlasti i država traju u kontinuitetu. Naš rat podsjetio je sve kako izgledaju odnosi moći i to ne samo na Balkanu. Bilo da su nas rasturali svjetski ili domaći fašisti. Ili su išli jedni drugima na ruku. Ubistva, korupcija, sirotinja, nasilje, gubitak prava na život, uskraćivanje zaposlenja, nepravda, zločini... 

Država njena vlast i njeni sateliti kontinuirano obesmišljavaju, zloupotrebljavaju i djele po svim rezovima. Ta disciplina donijela im je benefite i privilegije. Marginalizacija i nevidljivost ostalih koji nisu lica sa partijskih knjižica prelazi rekord nepravdenosti. Polako već uočavam discipline koje DPS osmislio do detalja - proizvođenje nereda, prozivka velikih ideja kada siromaštvo postaje očigledno, kada se grupe ljudi organizovano počinju zalagati i tražiti ono što im je oteto, kada se nađe veza između kriminala i političara, kada se upotrebljavaju ovlašćenja kojih nema (majstori u administrativnim odborima i jednopartijski parlament koji pokušavaju da nas ubjede da ono što vidimo nije to što oni žele da mi vidimo - tako umjesto ovaca treba da vidimo pčele). Majke su vidljive na ulici i u zločestoj interpretaciji medija kao haos na podgoričkim ulicama, jer majke, naravno, ometaju druge fine ljude - protestom.  Opet promašen cilj, gospodo novinari/ke. Ali zato ima informacija o svadbi  vijeka u crnogorskim uslovima (čitaj neuslovan politički ekonomski i kulturni ambijent kao u javnom WC) - naročito nam treba u sjaju naše bijede milionska svadba i bacanje prljavog novca kao primjer. I opet promašaj sada se besplatna reklama  daje onima koji su zgrnuli i ogulili u besudnoj zemlji sve što joj je ikada pripadalo, unakazili je kapitalom koji je stečen na prljav način.